Ben Filiz. 25 yaşındayım, Ümraniye’de yaşıyorum. 1.67 uzunluğunda, 59 kiloyum. Lakin bunlar yalnızca sayı; asıl ben, kendimi en çok hikâye biriktiren tarafımla anlatabiliyorum. Zira hayatı, arkası arkasına dizilmiş günler değil de küçük sahneler olarak görüyorum: Kimi sahnelerde kahkaha var, kimilerinde sessiz bir fikir, kimilerinde da yeterli ki geldim buraya dedirten bir görüntü.
Sinema benim için sırf bir hobi değil; bazen sığınak, bazen pusula. Bir sinemanın ortasında, hiç tanımadığım bir karakterin tereddüdünde kendimi bulduğum çok olmuştur. Gerçek bir hikâye izlediğimde, sinema bittiğinde ekran kararsa bile içimde bir şeyler açık kalır: Niyetler. Sorular. Ben olsam ne yapardımlar. Sinema sonrası konuşmayı da severim. Kafede oturup sahneleri modüllere ayırmak değil derdim; daha çok hisleri paylaşmak… Zira benim için bir bağ kurmanın en şık yolu, tıpkı şeye farklı yerlerden bakabilmektir.
Eğlence yerleriyle bağım de bu yüzden; yalnızca müzik yahut kalabalık değil, güç problemi. Bazen kentin ışıklarının altında bir akşam yemeği, bazen canlı müzikte göz göze gelen bir gülümseme, bazen de haydi çıkalım diye ansızın başlayan bir gece… Ben hayatı çok ciddiye alıp kendini unutanlardan değilim; ancak hiçbir şeyi de hafife alıp kalp kırmayı olağan sayanlardan hiç değilim. Neşeyi severim, evet; ancak sevincin yanına saygıyı koymayı daha çok severim.
Alışveriş benim için bir çeşit keşif yürüyüşü üzere. Bazen bir parçayı denemek değil de bugün hangi halim daha çok ben? diye sormak. Kıyafet, parfüm, küçük bir aksesuar… İnsanın ruhuna küçük bir düzgün gelme hâli bırakabiliyor. Tarzım gösterişten uzak; fazla olmadan dikkat çeken ayrıntıları severim. Zira ben, yüksek sesle değil gerçek cümleyle etkileyen şeylere inanıyorum.
Seyahat ise benim içimdeki merakın en görünür hâli. Yeni bir sokak, yeni bir kahve, yeni bir gün batımı… Bazen deniz kenarında yürümek, bazen eski bir semtte kaybolmak, bazen de hiç plan yokken resen gelişen bir rota. Seyahatte en sevdiğim şey; insanın kendi içini de yanında taşıdığını fark etmesi. Kimi kentler sana yeni görünümler verir; kimileri ise yeni bir sen çıkarır ortaya. Ben ikincisini seviyorum.
Burada ne arıyorum? Öncelikle gerçek bir tanışma. Yapmacık cümlelerle, kopyalanmış iletilerle, haydi bakalım n’olacak belirsizliğiyle uzun mühlet yürüyen biri değilim. Bağlantısı güçlü, dürüst, nezaketi alışkanlık hâline getirmiş biriyle daha kolay yakınlaşırım. Kendine hürmeti olan birinin, karşısındakine de hürmeti olur; ben tam olarak bu dengeyi arıyorum. Mizah anlayışı kıymetli; zira birlikte gülebilmek, en sıkıntı günlerin bile içinden geçmenin anahtarı. Fakat mizahı incitmeden yapan, zekâsını küçümsemeye çevirmeyen birini…
Ümraniye escort bayan olarak benimle tanışmak istersen, senden büyük vaatler istemem. Küçük bir şey kâfi: Samimi bir cümle. Mesela şunu yaz: Son izlediğin sinema hangisiydi ve sende ne bıraktı? Zira ben, insanı en çok bıraktığı izlerden tanırım. Tahminen birebir sinemada farklı bir sahneyi seveceğiz; tahminen tıpkı müzikte öbür bir kelimeyi… Ancak şayet konuşurken vaktin nasıl geçtiğini unutabiliyorsak, bence gerisi zati tabiatıyla gelir.
Filiz olarak ben; hayatı güzelleştiren ayrıntıları ciddiye alan, beşere yeterli gelen bağları önemseyen ve hakikat şahsa denk gelince tamam, burası sıcak diyebilen biriyim. Şayet sen de tanışmayı bir talihe değil, iki tarafın da emek verdiği küçük bir seyahate dönüştürmek istiyorsan… tahminen tıpkı hikâyenin birinci sayfasındayızdır.
